www.hera-psiak.prv.pl
	Nius Dodaj zdjęcie swojego Pupila do galerii! Niech inni też go zabaczą. Kliknij TUTAJ Choroby psiaków   Spis treści Czym jest wirus Czym jest bakteria Choroby psów Choroby zakaźne Wścieklizna Parwowiroza Nosówka Choroba Rubbartha Choroba koronawirusowa Kaszel Kennelowy Leptospiroza Podsumowanie Pies, podobnie jak człowiek narażony jest na szereg różnego rodzaju infekcji. Są to infekcje bakteryjne, wirusowe, nowotworowe i inne. W tym dziale postaram się wyjaśnić, kiedy najczęściej dochodzi do zakażeń, jakie są skutki, jakie choroby zagrażają zdrowiu i życiu naszego pupila i jak z nimi walczyć, a także postaram się wyjaśnić jak można zapobiegać chorobom. Zacznijmy teorią: Czym jest wirus? Wirusy to zbudowane z białek i kwasów nukleinowych skomplikowane cząsteczki organiczne nie posiadające struktury komórkowej, namnażają się (tak nazywa się kopiowanie wirusów) przez infekowanie żywych komórek. Wirusy wykorzystują do namnażania aparat kopiujący zawarty w komórkach. Zawierają materiał genetyczny w postaci RNA (retrowirusy) lub DNA, wykazują jednak zarówno cechy komórkowych organizmów żywych, jak i materii nieożywionej. Już sama definicja brzmi groźnie, nie wspominając o samym ich działaniu. Wirusy możemy podzielić na kilka typów/rodzajów: Pierwszy podział ze względu na rozmiar:   wirusy duże (150-300 nm) wirusy średnie (50-150 nm) wirusy małe (zwierzęce 20-50 nm) Następny podział ze względu na organizację materiału genetycznego RNA-wirusy (w tym retrowirusy) DNA-wirusy Jakie działanie powoduje wirus i jak go zwalczyć? Wirusy wywołują wiele chorób, których leczenie jest często bardzo trudne, gdyż nie posiadają własnego Metabolizmu, który można by zablokować, jak to robią antybiotyki w przypadku bakterii. Sytuację komplikuje fakt, iż zakażeniom wirusowym mogą towarzyszyć infekcje bakteryjne. Zakażenia mogś nawracać, mogą także wywoływać choroby nowotworowe lub też ujawniać się po bardzo długim czasie, doprowadzając nawet do śmierci. Wiele chorób wirusowych jest nadal nieuleczalnych (np. wścieklizna lub dla człowieka AIDS). Obecnie najskuteczniejszą metodą walki z chorobami wirusowymi są SZCZEPIENIA ( więcej w dziale „Szczepienia” ). Leczenie infekcji wirusowej jest trudne i większości metod polega na ograniczeniu dalszego rozwoju infekcji, co przekształca chorobę wirusową w chorobę przewlekłą. Mały arsenał leków przeciwwirusowych można podzielić na: substancje wzmacniające układ odpornościowy w walce z wirusami. substancje blokujące rozwój wirusa, np. poprzez blokadę białek wirusowych, substancje blokujące białka receptorowe, uniemożliwiające przyłączanie wirusśw do błony komórkowej Następną grupą chorobotwórczą ją bakterie. Czym jest bakteria? Bakterie – jednokomórkowe lub kolonijne organizmy o budowie prokariotycznej. Bakterie należą do najmniejszych komórek. Ich rozmiary z reguły zawierają się w zakresie 0,1-10 mikrometra, choć istnieją gatunki o rozmiarach dochodzących do 0,5 mm. Niektóre bakterie są w stanie wytwarzać spory nazywane czasami przetrwalnikami, które charakteryzują się znacznym stopniem odwodnienia zawartej w nich cytoplazmy, a także grubymi i wielowarstwowymi osłonami. Spory umożliwiają bakteriom przetrwanie w niekorzystnych warunkach, a następnie powrót do normalnych funkcji życiowych, kiedy warunki zmienią się na sprzyjające. Bakterie rozmnażają się bezpłciowo przez podział komórki. Powstają wtedy dwie identyczne komórki potomne. Faza wzrostu populacji bakterii jest czasem określana w przybliżeniu jako faza wzrostu wykładniczego. Obydwie grupy to znaczy wirusy i bakterie stanowią bardzo duże zagrożenie dla zdrowia i życia naszego psa. Epicentralną kulminacją jest ich połączenie, wśwczas mamy do czynienia z zakażeniem wirusowo – bakteryjnym. Najskuteczniejszą formą zapobiegania są profilaktyczne szczepienia, mające na celu wzmocnić i uodpornić na daną chorobę organizm. Przejdźmy teraz do meritum, czyli jak powyższe informacje tyczą się naszego psa. Pies młody jest szczególnie narażony na różnego rodzaju infekcję, ze względu na słaby układ immunologiczny. Do zakażenia może dojść poprzez bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem, lub przez pośredni kontakt np. z odchodami zainfekowanego zwierzaka. Niektóre infekcje przenoszone są drogą kropelkową ( czyli przez powietrze ) i wówczas nie jesteśmy w stanie, zapobiec takim zagrożeniom. Choroby psów. Choroby możemy podzielić podzielimy na choroby zakaźne, takie jak: nosówka, wściekizna, choroby pasożytnicze takie jak: tasiemczyce, zarobaczenie glistami, zapchlenie, choroby wewnętrzne: choroby układu moczowego, układu oddechowego, inne: np. dysplazja. Choroby zakaźne:   Wścieklizna - wirusowa, zawsze śmiertelna choroba zakaźna zwierząt (niektórych ssaków), mogąca przenieść się na człowieka (antropozoonoza). Nazwa "wścieklizna" wywodzi się od przebiegu jednej, lepiej dostrzegalnej, z form choroby. Cechuje ją znaczne podniecenie i agresja ("wściekłość"). Wścieklizną nazywa się też czasem wodowstrętem (łac. hydrophobia), co jest odbiciem jednego z objawów choroby, mianowicie mimowolnych skurczy mięśni na widok lub sam dźwięk wody. Wścieklizna jest chorobą wirusową spowodowaną przez ssRNA(-) wirusa Rabies virus (RABV) z rodziny Rhabdoviridae, rodzaju Lyssavirus. Występuje w 7 biotypach, z czego przyczyna zakażeń zwierząt naziemnych są głównie wirusy biotypu pierwszego. Pozostałe biotypy są zazwyczaj przyczyną wścieklizny nietoperzy. Wszystkie biotypy są patogenne dla czśowieka. Wirion ma kształt torpedy. Rezerwuar zarazków stanowią zarówno ssaki dzikie, jak i domowe. Z pierwszej grupy wymienić należy: lisy, jenoty, borsuki, nietoperze, inne zwierzęta mięsożerne, a takśe gryzonie i zajęczaki. Grupa ta ma obecnie największe znaczenie w rozprzestrzenianiu choroby. Do drugiej natomiast: psy i koty. Druga grupa miała pierwotnie duże znaczenie, lecz obecnie ze względu na masowe szczepienia zwierząt domowych zagrożenie jest niewielkie. W krajach tropikalnych wścieklizna może byś rozprzestrzeniana również przez żywiące się krwią zwierząt nietoperze z rodziny wampirśw. Do zakażenia (zwierząt lub człowieka) dochodzi na drodze kontaktu bezpośredniego - przez pokąsanie lub oślinienie. Możliwe jest, choć u człowieka rzadkie, zakażenie na drodze powietrznej (kropelkowej i pyłowej) aerozolem odchodśw nietoperzy w jaskiniach. Do wystąpienia choroby dochodzi u około 20% wystawionych na ekspozycję - szczególnie osobnikśw pogryzionych na pysku/twarzy, szyi, klatce piersiowej lub pokąsanych głęboko. Odnotowano także infekcje przez przeszczepienie organów od zmarłych dawców z nierozpoznaną wścieklizną. Chorobę cechuje długi okres utajenia średnio od 1 do 3 miesięcy - skrajnie od 10 dni do ponad roku. Chory człowiek jest także zakaźny dla otoczenia.  Przebieg choroby u wszystkich gatunków zwierząt jest w zasadzie podobny. Możemy wyróżnić dwie postacie wścieklizny: Postać gwałtowną Postaś cichą Wirus wścieklizny atakuje komórki układu nerwowego, ze szczególnym tropizmem do komórek istoty szarej mózgu.  U ludzi, w początkowym okresie (około 2 miesięcznym od chwili zakażenia) występują objawy ogólne. Dominują tu zmiany, uczucie mrowienia wokół miejsca pokąsania, a takśe gorączka, ból potylicy, zmęczenie oraz rzadziej halucynacje, torsje. Zwierzęta często w tym okresie - fazie inkubacji, zmieniają swoje zwyczaje głównie przez zmianę trybu życia z dziennego na nocny i vice versa, a także przestają być wrażliwe na bodźce bólowe. Po kilku dniach u ludzi i zwierząt występuje nadmierne pobudzenie lub - skrajnie, porażenie (tzw. cicha wścieklizna). U chorego stwierdzić można mimowolne skurcze mięśni (konwulsje), ślinotok oraz wodowstręt. Zejście śmiertelne następuje w około tydzień od wystąpienia objawów. W przypadku diagnozowania człowieka wystawionego na ekspozycję w krótkim odstępie czasu większe znaczenie od potwierdzenia choroby ma ocena prawdopodobieństwa jej wystąpienia. W tym celu stosuje się głównie wywiad epidemiologiczny. Jednocześnie rozpoczyna się, jeżeli zwierzę zostało złapane: przyżyciową obserwację (trwającą 15 dni) weterynaryjną (zwierzęta domowe) lub pośmiertne badanie mózgu zwierzęcia (zwierzęta dzikie i agresywne zwierzęta domowe). Przyżyciowa diagnostyka człowieka jest możliwa (wykorzystując m.in. metodę PCR), lecz dość często pojawiają się w badaniu wyniki fałszywie ujemne. Wirus w ślinie zwierząt jest jednym z objawów ostatniego stadium wścieklizny. W przypadku psów żaden spośród tych, u których pojawił się wirus w ślinie, nie będzie żył dłużej niż 10-12 dni. Dlatego jeśeli pies prześyje 15-dniową obserwację będzie można wnioskować, że: w momencie pogryzienia wirus nie znajdował się w ślinie, pies nie mógł zakazić człowieka. Pośmiertne rozpoznanie przeprowadza się używając testów serologicznych i próby biologicznej. Do dzisiaj nieznany jest lek przeciwko wściekliźnie. Jeśli nie wystąpiły objawy choroby podejmuje się próbę zastosowania uodpornienia bierno-czynnego polegającego na podaniu surowicy i serii szczepionek podawanych w mięsień naramienny lub podskórnie (dawniej szczepionkę podawano w mięsień brzucha ze względu na specyficzne ukrwienie - nie stosuje się już tej metody). Uodpornienie uzyskane na drodze biernej ochrania chorego do momentu uzyskania odporności czynnej. Chorym szczepionym wcześniej nie podaje się surowicy. Możliwość czynnego uodpornienia organizmu możliwa jest dzięki długiemu okresowi wylęgania. Chorego człowieka, u którego wystąpiły objawy izoluje się głównie w celu zapewnienia mu spokoju; stosuje się leczenie objawowe. Do tej pory odnotowano mniej niś 5 przypadków wyzdrowienia chorych ludzi, u których pojawiły się symptomy choroby. Zwierzęta zwykle siś usypia. Dużą rolę odgrywa zapobieganie szerzeniu się choroby. Od dawna prowadzi się obowiązkowe szczepienia psów przeciwko wściekliźnie (dlatego epizootia w tej grupie zwierząt są obecnie rzadkie), rozrzuca sią szczepionki po lasach i polach, aby dzikie zwierząta również zaszczepić. Profilaktycznie szczepi się osoby szczególnie narażone, np. wykonujące sekcje dzikich zwierząt padłych. Przy podejrzeniu ekspozycji stosuje się szczepienia. świadectwo szczepienia zwierzęcia nie jest wystarczające do wykluczenia wścieklizny.  Parwowiroza jest zakaźną, zaraźliwą chorobą atakującą głównie psy młode, do szóstego miesiąca życia. W leczeniu stosuje się przede wszystkim nawadnianie poprzez wlew kroplowy roztworów glukozy i płynów wieloelektrolitowych, antybiotykoterapię, by uniknąć włączenia się w proces chorobowy bakterii, podaje się preparaty wzmacniające oraz stosuje się surowicę przeciwko parwowirusowi psiemu. Wdrożona terapia w większości przypadków skutkuje wyleczeniem, choć śmiertelność przy tej chorobie jest i tak stosunkowo duża, nawet mimo podjęcia czynności lekarskich. Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez kontakt szczenięcia z materiałem zanieczyszczonym kałem zwierzęcia chorego, bowiem w kale takich zwierząt znajduje się ogromna ilość wirusów. Ważna uwaga: należy pamiętać, by z nie zaszczepionym szczeniaczkiem nie udawać się w miejsca, w które chadzają inne psy. Najczęstsze objawy to: osowiałość, wymioty i biegunka. Nosówka jest zakaźną, wysoce zaraźliwą, ostrą, posocznicową chorobą psowatych, wywoływaną przez wirus, z komplikacjami w postaci wtórnych zakażeń bakteryjnych. źródłem zakażenia są nosiciele i zwierzęta chore, które w wydzielinie z nosa wydalają duże ilości wirusa. Zakażenie następuje głównie drogą kropelkową czyli poprzez układ oddechowy. Możliwe jest przenoszenie mechaniczne wirusa przez człowieka. Okres inkubacji wynosi 3 do 7 dni. Początek choroby wiąże się ze wzrostem temperatury ciała do 40 - 41 stopni. Nosówkę dzielimy na następujące postacie: nieżytowa, płucna, żołądkowo-jelitowa, nerwowa, oczna, skórna. Podział ten jest w zależności od nasilenia objawów ze strony poszczególnych narządów. Postaś nieżytowa - zapalenie wszystkich błon śluzowych. Postać płucna - wypływ z nosa: surowiczy, ropny lub krwisty. Nieżytowe zapalenie płuc. Kaszel. Postać żołądkowo-jelitowa - zapalenie żołądka i jelit. Biegunka, wymioty. Cuchnący kał. Postaś nerwowa - w efekcie zaatakowania mózgu mamy do czynienia z "dzikim" wzrokiem, brakiem świadomości, nadpobudliwością. Mogą wystąpić drgawki mięśniowe które mogą być połączone z obfitym ślinieniem się. Postać oczna - zapalenie spojówek, wyciek z worka spojówkowego surowiczo-ropny, wrzody i perforacja rogówki. Postać skórna - (osutkowa) na skórze brzucha, po wewnetrznej stronie ud powstają pęcherzyki ropne, które po zaschnięciu tworzą strupki. Takie pęcherzyki mogą wystąpić w okolicach oczu, otworów nosowych i na wargach. W leczeniu stosowane są surowice odpornościowe, antybiotyki, sulfonamidy, preparaty bodźcowe, witaminy oraz środki przeciwgorączkowe. Choroba Rubbartha - czyli zakaźne zapalenie wątroby. Choroba wirusowa. Do infekcji dochodzi drogą pokarmową lub kropelkową. Wirus w pierwszym etapie zakażenia namnaża się w migdałkach i węzłach chłonnych, a następnie dostaje się do komórek wątroby. Choroba najczęściej atakuje psy młode, nie szczepione. Możemy rozróżnić kilka jej postaci: postaś ostra - gorączka (39,5-41oC), wymioty, biegunka, bolesność jamy brzusznej, możliwe jest zapalenie gardła i migdałków, powiększenie węzłów chłonnych, kaszel, wybroczyny i wylewy krwawe, a przy znacznym uszkodzeniu wątroby również objawy nerwowe, postać przewlekła - przewlekle aktywne zapalenie wątroby, postać oczna - widoczny jest obrzęk rogówki, która staje się zmętniała i szaro-niebieska. Zapobiegawczo, profilaktycznie stosuje się szczepionki. Jest to choroba o dużym współczynniku śmiertelności, jednakże szybko rozpoznana i intensywnie leczona jest chorobą uleczalną. Koronawirusowa choroba psów. Objawy: biegunka wywołana przez wirus korona (CCV). Choroba objawia się brakiem łaknienia, osłabieniem psa oraz wodnistą biegunką, często koloru żółto-pomarańczowego o mocnym, charakterystycznym zapachu. Jednoczesna infekcja spowodowana wirusem korona oraz parwo wywołuje poważne objawy prowadzące w większości przypadków do śmierci psa. Profilaktyka: szczepienie. Kaszel Kennelowa - Kaszel kenelowy to infekcyjne zapalenie noso-tchawicy i oskrzeli, spowodowane przez bakterie lub wirusy, choroba górnych dróg oddechowych. W okresie wylęgania choroby zwierzę gorączkuje, jest apatyczne; nie ma ochoty na spacer, niczym się nie cieszy. Potem pojawiają się kłopoty z oddychaniem. Pies kaszle - mogą to byś napady, nasilające się przy wysiłku lub przy zmianach temperatury. Bardzo często dochodzi do infekcji bakteryjnej, wówczas śmiertelność jest duża. Choroba bardzo łatwo się przenosi poprzez kontakt. Leczenie polega na podaniu antybiotyków i środków bakteriobójczych działających na drogi oddechowe. Antybiotyki niszczą bakterie, ale nie działają na wirusy; zmniejszają więc tylko nasilenie choroby i możliwość powikłań. Leptospiroza jest choroba zakaźną ludzi i zwierząt, przebiegającą w różnorodny sposób - od postaci bezobjawowych do ostrych. Głównym źródłem zakażenia są zwierzęta, które po przebytej chorobie stają się bezobjawowymi nosicielami. Okres inkubacji to około od 1 do 3 tygodni. Chorobę możemy podzielić na kilka odmian objawowych: Postać nadostra - nagły wzrost ciepłoty wewnętrznej, silne osłabienie, niekiedy wymioty. Po spadku temperatury pojawiają się wybroczyny na błonie śluzowej warg, spojówek i na skórze. Występuje silne pragnienie, możliwa również krwawa biegunka. Postać żółtaczkowa - ciemnożółte lub pomarańczowe zabarwienie moczu, zażółcenie błon śluzowych i skóry, niekiedy objawy bolesności mięśni, sztywny chód. Postać podostra - objawy żółtaczki i zapalenia nerek. Skuteczność w wyleczeniu jest uwarunkowana wczesną diognozą. Profilaktyka : stosowanie szczepionki. Jeszcze raz podkreślam: Najlepszym sposobem ustrzeżenia się wyżej wymienionych chorób jest stosowanie szczepionek. Zawsze lepiej jest zapobiegać niż później leczyć. Koszt szczepionek jest stosunkowo niski ( szczegóły w dziale „Szczepienia” ), a korzyść nieporównywalnie wielka. Pamiętajmy również o odrobaczeniu psa, mało na ten temat wspomniałem, ale jest ono niesłychanie ważne i potrzebne w utrzymaniu prawidłowej kondycji zdrowotnej naszego ulubieńca. Mam nadzieję, iż ten artykuł nakreślił Państwu nieco zagrożenia jakie czychają na Waszego pupila. Warto znać te zagrożenia, to najczęściej szybka diagnoza i poddanie leczeniu decyduje o przeżyciu psa. Jako iż nie jestem lekarzem weterynarii, pisząc ten artykuł opierałem się na wiedzy ogólnie dostępnej w internecie. Głównym źródłem wikipedia.pl, ale również inne, fachowe strony o merytorycznej wiedzy na ten temat. Pamiętaj, że nie jesteś anonimowy, Twoje IP to:   38.103.63.56	Informacja W tym dziale dowiesz się jaki są najczęstsze choroby psów, jak wyglądaja objawy, leczenie i jak powinno się ów chorobom zapobiegać.
Menu
O naszym piesku Pielęgnacja Żywienie Tresura Choroby psiaków Szczepienia Zabawa z psiakiem F. A. Q. QUIZ-y Sprawdź wiedzę
Menu 2
Bajki Rasy psów Ogłoszenia Ciekawe strony o psach Śmieszne filmy Dowcipy Galeria Waszych Psiów
Inne
Katalog linków Księga gości - zobacz Wpisz się Czat OnLine Ustaw jako startową SMS z internetu Toplista psich stron Poleć naszą stronę
Wiadomości
Sondy
Reklamy