… OŚCI …
ości zostały porzucone na dnie akwenu
kolego koleżanko za Styksem
obol(iż) się wyrażę pierwiastkiem kwadratowym
mimowolnie mnożę
ale i akta jest (są) na tekach
różewiczowych spraw niejasnych
plądrują grzebią pazurem kurzym
w akt spraw wielkich kartotekach
sądzą (sądzę z autopsji) auto nie może być PSI
faktor za słaby by ość utkwiła
w krzyku nad karpiem
stereo typika ewangelika podwójne w nasób
oględziny szewc rewolucję przeprowadzając
witkaczy się pośród głośnej śliny
dwie deski zbite w krzyż gwoździem
ości (kości) krystuska na palu (balu)
męczeństwa antychrystują (plują) nienawiścią
mickiewiczowskich ballad woń czarna nasiąka
olch królowie zapomnieli stąpać po wodzie
m(ości) gniazd skończenie wiele ptak
z ognia powstający rybią łuską błysnęło
w pełni drzewa umierają zaprzeszłe
NIEPOSTRZEŻENIE
transcendentalnie poroniła embrion
warkoczyki mama zaplecie
pentagramalnie przyjęła prosforę
koleżanki przyszły poplotkować
konwulsyjnie ciągnęła każdemu
mama poda polopirynkę
ekstremalnie rozkładała uda
zdała na pięć egzaminy
spektakularnie popełniła śmierć
taka grzeczna dziewczynka
INFERNO
wiszą pedofile kazirodcy na gałęziach
za przyrodzenia powiązani
żelazne ptaki żrą ich oczy bezustannie
na wieczne cierpienie regenerowane
nie ma czyśćca
leżą na rozgrzanych węglach ciała
za gwałt za mord za diabła chwałę
skóra zwęglona skwierczy
demoniczne schabowe szatana
nie ma czyśćca
zgniłe szczątki ich członków
jak robaki w śmierdzącym potoku
pełzają szukając siebie w otchłani
za morderstwa płodów matki kochające
nie ma czyśćca
oceany rąk wyciągniętych w górę
z masy zasuszonych dusz wyją jak psy
do świetlistej bramy za inne grzeszne przewinienia
za obelgę prawdziwego boga
nie ma czyśćca …
Pi
od zera do nieskończoności
mnożąc dzieląc ujmując
szukam klucza początku
wyznaczam ciągi nieskończoną ilość razy
w rachunku prawdopodobieństwa
stąpam po świecie geometrycznie
wnikam w tezy dyskretnej matematyki
zero jeden jeden zero zero
powtarzam kolejności przepływu danych
obmyślam hipotetycznie wzory
algorytmicznie podstawiam rzeczywiste jaźnie
od zera do nieskończoności
kiedyś Go znajdę w chaosie cyfr
pod postacią idealnego Pi
* * *
walczył z wiatrakami
lisem się stał miast lwem
dla niej pełnej miłości Heroiny
chocholi taniec nad Świteziem
roztańczył z rusałkami
pamiętał o śmierci
z Małgorzatą czarcił na Arbacie
by wielkiego kura w Rzymie znaleźć
i odlecieć na ciemną stronę z ukochaną
wątrobę dał sępom
gromami ciskał Jowisza
krzaki gorejące rozpalał namiętnie
budował arki przymierza
nabijał głowy na pale
szlaki brukował czaszkami
w imię miłości przekleństwa
w niewoli zakuty kajdanami marzył
otwierając puszki goryczy
że wreszcie wtulony w jej pierś
odetchnie spokojem i wzniosą się
ponad szczyty odpłyną na obłokach
do adamowego raju
wyżej od słońca korony
upadły nie-anioł
roztopił skrzydła z wosku