UCIECZKA karolina pękała Ucieknijmy stąd Zostawmy szal nad brzegiem morza Nie myśląc o jutrze Spójrzmy prawdzie w oczy Rozdzielmy nasze spojrzenia Na dwa podróżujące okręty I bez ustanku szukajmy siebie nawzajem Otulmy się własnymi marzeniami Aby było jak najcieplej Bez zimna i osłody spójrzmy w przyszłość wplecioną w rytm tykającego zegara Odmierzającego czas przyszłym pokoleniom I zarówno nam samym Wplećmy się w nasze dusze Spragnione osłony przed kimś obcym Stojącym w zaciszu własnej wyobraźni Stańmy nad brzegiem morza I stąpmy złocistym piaskiem Splatającym nasze ciała I tak bez ustanku  Nim nastąpi koniec ZMIANA karolina pękała Igła zszyła mi usta Krwawią w zimną noc, gdy jestem sama Przeszłość pozostawiła znamię Skazę której życie nie jest w stanie zamaskować Bez intuicji Bez samej siebie Pytam się kiedy koniec... TWÓJ ODDECH karolina pękała Przyszedłeś jak gość Odtąd nie ma mnie Jesteśmy my Ty i ja Wplątani w wirującą falę uczuć i namiętności Odkrywam twoją duszę kawałek  po kawałeczku A ty zapatrzony w lustrzane odbicie  Widzisz siebie we mnie Wtopionego w istną ciszę gestów Znaczących tyle co nic   *** karolina pękała Świat rozkoszy i nienawiści rzuca mi się w ramiona A ja raniona nim od wewnątrz Odczuwam to bardziej niż kiedykolwiek Porozrzucani ulicznicy Ludzie... Niby ta sama kategoria A jednak każdy inny  I jakże ich zrozumieć OCALENIE karolina pękała Ocal mnie Siebie nie musisz Tylko mnie Tą małą istotkę Podróżującą po ludzkich duszach Wśród których pełno kłamstwa i niedosytu Powiel moje wnętrze I doskonale odbij je w sobie samym A potem... Spójrz w głębie własnego Ja I odkryj tajemnicę  Którą stanowisz Ty sam Nikt więcej Just you  [c] 2004 karolina PĘKAŁA