BEZRADNOŚĆ  natalia bednarczyk palce dotykają skóry twarzy wędrują powoli i delikatnie jakby się bały że zrobią jej krzywdę usta lekko  pochylają się  aby ulżyć ich właścicielowi w cierpieniu  w namiętności  powieki opadają  przykrywając obrazy postrzegane przez człowieka po twarzy spływają one niestrudzone swym trwaniem zabłąkane  usta uwalniają się  rozpaczliwie nie mogąc nic na to poradzić pomimo swego pragnienia... ZGON  natalia bednarczyk w głębi duszy pośród pragnień i marzeń ostatki nadziei  szukają ocalenia na samym dnie  zapomniana obłąkana wiara  przeradza się w nicość  dusza desperacko unosi się stracona zranione ciało  cierniami żądzy rozkłada się na ziemi leżą zwłoki 11 luty 2005 ŁOŻE ŚMIERTELNE  natalia bednarczyk na nagim ciele  czerwone róże  ułożone w naręcze  leżą samotnie rozsypane na piersiach płatki otulają je delikatnie ręce złożone  na twarz niedbale  rzucona chusta otula jej bladość i przejmujący chłód włosy opadają  na drewnianej skrzyni leży otwarta księga na słowach nie zapominaj, że nie ma powrotu ROZPACZ  natalia bednarczyk niestrudzenie spływa  po spękanej szybie  kropla deszczu przerażona jej chłodem delikatnie i subtelnie obawiając się że jej znaczenie zostanie odkryte krople spływają zawzięcie odbijając twarz.... uczucie bezsilności przeradza się w rozpacz łzy nadal spływają... 10 luty 2005 ***   natalia bednarczyk pustka  zamknięta  w umyśle człowieka zatarta... nadzieja na lepsze... wspomnienia  nic już nie powróci    [c] 2005 natalia BEDNARCZYK