ŚREDNIOWIECZNY
WIZERUNEK ŚMIERCI anka n.
Tu leży śmierć
umarła myśląc o życiu
W czarnym ubraniu
rozświetla ciemności piekła
w których tak ciemno
że nie widać nic
Z białymi kośćmi
błyszczącymi z słońcu nieba
w którym tak jasno
że nie widać nic
Z kosa u boku
która ścina głowy
tych którzy zgrzeszyli
umierając bezwiednie
Z uśmiechem zgniłych zębów
dla szczęśliwych
którzy doznają światłości
Umarła tak jak człowiek,
Żyła tak jak Śmierć...
SMOK anka
n.
Stał na polu bitwy
był sam
Walczył mieczem ognia
sam stał
Odciął ogon i nogę
był tam
Ranił smoka w serce
zabił się sam
SMOK II anka
n.
Przeklinał dzień, w którym się narodził,
Był smokiem - więc sam sobie szkodził
Co z tego, ze ogniem nie zionął,
Na co to komu, że nigdy człowieka nie pochłonął,
Chcieli go zabić za to, że się urodził,
Był smokiem.... tym sobie zaszkodził....
... anka
n.
świat otwarty na słowa przyszłości
serce zamknięte na srebrną kłódkę łez
nie istnienie zadufanych w sobie słów
patrzących miliardem głów
zaparowane okno
krzyk płonących drzew
ognista kula błyskawicy bólu
Wzrok przenikający cisze pełną fałszu
krzyk ciszy, niczym spadająca łza
ulga serca, duszy i ciała
śmierć szczęśliwego końca....
śmierć zmęczona.... jak ja