NIE NADAJĘ SIĘ DO DRUKU piotr broniszewski
Przez moją postawę zbyt mocno przebija księżycowe światło egoizmu
Wdrapuję się ciągle i ciągle na stołek z rur kaflowych
Ustawiony w spiżarnej kuchni
By dotknąć nierównego naczynia
Które jest oddechem wszystkiego co trafne
Obok mnie przyjaźń powietrza w odłamanych atomach
Prowadzi rzędy chmur beczących trzaskiem
Z porządnej góry dostrzegam obrus pejzażu
I nie mam słów, jak zwykle, nie mam
To może aż nazbyt smutne
W dzisiejszych czasach owiniętych niepospolitą radością
Szmerem uśmiechów
Grochem wypieków
Ale jedyne słowo z mocnym korzeniem dźwięku
Wijące szlak w moim gardle
To
Dżungla
DiDżeju puść puls tanecznej synkopy
Niech gęsia skórka gramofonu uprzyjemni życie
Przeżycie na wodach nocnej Amazonki
Z eteru dobiegają foniczne imiona planet i rzeczy
Która jego jest
Która popełni to głupstwo nawiązując do bezbrzeżnych
traktatów ślepych iluminatów
Osłoń oczy
Przed słonecznym wyłącznikiem
Nadawać się do druku
Albo jeszcze lepiej
Ponieważ bezpośrednio
Nadawać do druku przez smaczny mikrofon
Może artysta znakomity przede wszystkim
Żałośnie czytelny i narowiście piekielny
Przez duże Ja
Ktoś taki jak
Zupełnie postawa ta mnie nie nęci
Ktoś taki jak dla przykładu komornik
Z pierwszej linii frontu na własne oczy
Ruiny i szmatławce
Miłość i rękoczyny
Tępe butelki i zatłuczone na śmierć wyjaśnienia
Żarówka pod sufitem i stryczek na stryjku
Mały chłopiec za pazuchą starej komody
Tematy ciągną się w rachunkach spłat
Okrąglakach zer i podpisach Poncjusza Pijaka
Nie twierdze, że tlen nadmorski nie wywołuje poetyckich manier
A ulewa w górskich biustach nie ma rękopisu Goethego
Pisząc o dżungli nie piszę o wężach
Pisząc o dżungli
Nie piszę nic
