PGR  błażej j.klajza wycie stało się             skowytem strasznej babie się porozlewało             na biało             na czarno kościołowo             wypolerowanie uchy chachy ni ma blachy eternitu tyż a kysz złe moce deszcze jęczące swędzące             barachło a to i tamto wsio rawno bo na stodole spłonęła kaczka             bliźniacza była panna             szybując na czarno wyła prychy chichy w zadzie Krychy w zasadzie PGR   WERS NUMER DWA  błażej j.klajza tytułem się stał zakazanych słów w poezji nadinteligentnie niepojmując rozumiemy strawności bycia metamorfoz wyczekując kiczowatość wszechobecna nawet w strofach dwóch niezbędna czy to wiersz jest zlepkiem słowa czy też zlepek wierszem wnętrza?   ETEROIDALNIE  błażej j.klajza czyli stricte naukowo skroplić obecną esencję urodzonego geniusza nauki wersje ulepszone poprawić dynamo-elektrycznie objawami blasku uchwytnego światła orgonu sto razy za małe by krew mogła się przetaczać niezależnością myślenia głosząc pogląd świadectwa modelu emitera podobnych status quo energetyczna forma promieniowania organicznego nie zastępuje końca widowiska obranych kierunków przenikających wskroś wszelką materię nie dadzą za tę zdobycz żadnej kompensaty prócz barwnych fotografii kształtowania śladów rdzenia kręgowego przewodzącego sygnały by pamięć zginęła bez śladu   PRYMITYWNIE NAŚWIETLONA NIEWYSTARCZALNOŚĆ  błażej j.klajza wszechświaty stanowią wielki dramat? planety epizodyczne cząstki nasze życie mikroskopijne statystyczna pozycja w zapisie lat światła po tamtej stronie materii nic obiecującego otwarte serca i umysły bez uprzedzeń wchłonięte przez byt narodowy jakby istnienia były mądre wybiórczo powstrzymam się z pytaniami do czasu gdy dotkną mnie wartości działań powstrzymam się z osądzaniem do czasu odkrycia poglądów w prymitywnie naświetlonej niewystarczalności   WEWNĘTRZNE WYZWALANIE ARTYSTY  błażej j.klajza będziemy rzeźbić z zamkniętymi oczami podręczny zestaw opasek na oczy gliny artystyczny potencjał w radykalnym wybaczaniu przeszłości kocham cię mamo dziękuję po czym straciła przytomność zakorzeniony archetyp ofiary prosi o przebaczenie milczące usta winni są zawsze inni ego wciąż musi toczyć boje z rozwijaniem życiowej pasji zamiany strachu w miłość   [c] 2005 błażej J.KLAJZA