ROZSIEWANIE ZŁUDZEŃ  plezantrop Kiedy Pan Yannick z Tournay spoglądał na Króla,  zdawało mu się, że Król spogląda w przyszłość pięścią pięścią pięścią kułakiem! w łeb w stół w bebechy! szklanką jak pierś soczystą zatłuc ciszę rozbić ściany  w bramie okna stanąć popatrzyć wejść ale nie pytać żadnych filozofów odwracać żadnych kart pergaminów odpowiadać na zapytania pytać o zapowiedziane  ani dlaczego ani po co ani dokąd i mieć niezachwiane pewności sfinksa że po tośmy wyszli z raju żeby móc po prostu  dokonywać nieskoordynowanych odkryć  własnych labiryntów bo te minotaury te merliny  owe parki gryfy loyole monstra  te punkty g te cycki uda śluzy baty kolce w nas tkwiące jak odpryski szkła w sercu to nasze małe kochane dziewczynki-chłopczynki w nas i nie dumać mi kurwa nad nieheblowanym stołem z wódką i ogórkami w komitywie że bóg cokolwiek  nam winien a gdyby go po prostu nie było /a gdyby a gdyby?/ i samotność nasza była efektem naciekania czasu na wewnętrzne zesklepienia czaszek stalagmitem stalagtytem gronami chaosu  to co wtedy żuku gnojowy? więc mi po prostu siedzieć na dupie po prostu szukać węszyć nasłuchiwać dookolnie  i milczeć zrozumiano?! ...Kiedy Pan Yannick z Tournay spoglądał na Króla,  zdawało mu się, że Król spogląda w przyszłość. Król stał na skale, tyłem do Rycerza. Szczał na sosny, co rosły poniżej... Tak, głupcze, tak właśnie! JEDNA TAKA Z DRUGIM TAKIM  plezantrop kiedy strzęp skrzydła ćmy  w narożnym pokoju z wykuszem jelenie rogi  szczegół bez znaczenia gdyby nie pończocha zwisająca kaskadowo i patefon z tubą ryczący aaa-lubaa maaa, Jaaniii-iinooo leżałaś z długachną lufką papieros tlił się uważaj jeszcze się co zapali strzęp skrzydła ćmy wczorajszej listkiem klona kona  wirując szampan zetlał tak szampan zetlał jak stare koronki a bańki breughlowsko niosły nas w dyptyki znaczeń ale to było nocą teraz gdy szpak przyczajony za chmurą celuje okiem  zmrużonym w naręcze wiśni pora na przeciągłe dotykanie sinusoidy grzbietu dłonią ciepłego jęzora żebyś prężyła się jak uśmiech kota z shireu puchato i mruczyście słodko bez rozgniatać sobą żeby zapach sadu siadał na meblach gdzie cudze meble postawiono w narożnym pokoju z wykuszem jest nam jasnorzewsko a może nawet herbercio i powój po szczerbach wspomnień się wspina ty nie patrz na mnie tak  otwarcie widzę GRANAT  plezantrop w szkarłacie soku  cedrowe lasy paczula kardamon  i szum rozlewisk delty ktoś mawiał ze podobno dwa razy nie wejdziesz... wokół ciebie leżącej w słońcu motyle i senny poszum trzcin w nas jest muzyka i najpierwsze strofy... szeleszczą myśli  kiełki słów  o żółtym śnie tygrysa w gaju kłach słonia zaplatanych w lianę piersi sycącej poczętych z lepszej  prawej ręki światłości kreślę trzciną w nich jest muzyka i najpierwsze strofy! w lepkiej glinie na początku było słowo widzeniem później zapachem kobiety w końcu snem o potędze szkarłatne od soków  i krwi ODDYCHAJĄC  plezantrop oddychanie to nie tylko spiżowy dzwon dalekiego kościoła  na morskim wietrze skrzydłem ptaka trącony  ani wyłącznie ta niezależna od nas czynność  pochłaniania świetlistych drobin wspomnień :  ona miała sukienkę w groszki  czy też  kiedy moja babka nalewała herbatę z chińskiego imbryka  albo  listonosz podawał przesyłkę pieczętowaną ze znaczkiem...  piłem tak piłem malując obraz ustawiony między nogami  jodeł pachniało żywicą i jakimś zwierzęciem : wilczo  trzy kawałki chleba jakaś butelka plecak podarty list  ot, motyl biały na wietrze  oddychanie...  w wenecji zapach oliwy i zapach szminki  spocony stanik na oparciu  kopia pieta vecelli anioły cherubiny nimfy  sztuczne woskowe kwiaty smak świecy  leżała naga biała ruda i spocona  spała oddychając kurzem via szczęśliwa  nieczęstym statecznym kurestwem i łożem  pierścionki włosów zadarty paznokieć  ślina w kąciku ust trzęsienie gałek pod powiekami  proces spalania wewnątrz komórek wspomnień  fotografii krytych sepią zapominania  byliśmy myślisz albo jesteśmy myślisz oddychając  żywiczną esencją wspomnienia tym takim dziwnym  kondensatem płaczu śmiechu wzruszeń ramionami  i ech, było minęło  jakaś inna smaruje teraz chleb dzwoniąc bransoletką  wdzięcznie z włosami wierzby chopinowsko mazowiecko  klawiaturka palców na ramieniu paluszek w kąciku ust  a, to pięknie tu - o, linia ta jak sosna  tak więc inna  oddychając pociągnięciem pędzla wierszem co może jutro zapiszę  albo i nie ale oddychając wchodząc na stopień schodów nagle  zatrzymam się  tak mam namalować ?  tak mam wiersz napisać ?  oddychając  czajnik w kuchni wzywa : herbaaataaaa!  więc inna rozstawia filiżanki i pamięta innego kogoś  palce na piersi księżyc w oknie ptak gałąź  o, serce moje o, duszo moja  byrony!  oddychając  wirujący w herbacie listek  oddychając jutrzejszym wczoraj  teraz oddychając  żyjąc  NORA  plezantrop świtem stawiam siebie na sztorc przed dylematem jak do cholery przetrwać kolejny dzień  zwątpienia i moje jezu znowu ranek każdy szukając słowa jak sterty liści przerzucam z szelestem strony książek tropiąc odpowiedzi  trzeba mi tego faceta na rozstajach  tam podążaj, synu chodzi mi po głowie wszawa myśl zarażona dżumą rezygnacji pójść w cholerę z tego oranu  codziennych udręk i badając na oślep w jakich konarach wydłubać norę  natrafić na grunt odpowiedni /żadnych rozmów po świty i smrodu niezapłaconych rachunków/ móc wreszcie ochrą i różem indyjskim rdzewiejąc w jesiennym słońcu  powiedzieć szeptem  ale mam fajną norę kochani PRZESTRZEŃ POMIĘDZY  plezantrop będę szukać dróg w labiryntach zwątpień nie ustanę w oddychaniu drzewem trawą jastrzębiem choćbym zastygał w rozciągliwym bazalcie odchodzenia dostrzegłem bowiem że między trybami zegara  jest przestrzeń pomiędzy wczoraj a jutro niewypełniona niczym postulat dnia : wypełnić niewypełnione pięknie glazurowaną cegiełką wspomnień o głupim jasiu i magłosi calineczce kaczmarskim i bondzie hrabalu pod specjalnym nadzorem kiedy w nieznośnej lekkości spoczywać będę jakbym w zbożu buszował między wieśniakami tryby zazębią się wykwintnie jak szczypce homara i wahadło ustanie jak spracowane końskie serce zatem  wypełnić myślą ową lukę pomiędzy żaglem a powietrzem doskonałą najczystszą iluzją podróży do indii korzennych by odnaleziony nowy świat mógł się objawić westchnieniem rozczarowanej ulgi kolumba nareszcie    [c] 2005 plezantrop.