IMIĘ MOJE ZAGINIONE justyna długosz
Mówisz mi, że teraz moja kolej,
Mówisz miłość jest bliżej niż uważasz,
Mówisz dobrze czynisz będąc sobą,
Ja tymczasem tego nie dostrzegam,
Jestem wiatrem, który gna wśród chmur 
w czasie największej burzy,
Owcą przeznaczoną na ofiarę,
Mewą błądzącą po środku oceanu wspomnień,
Wypowiadam miliony słów, łączących się w zdania,
które niw mają większego znaczenia,
Jestem dryfującym źdźbłem trawy 
Na rzece niespełnionych pragnień,
Huraganem naiwności i burzą spokoju na pustyni życia,
Jestem tylko człowiekiem,
Człowiekiem, który zgubił swoją drogę.


ZAWODZĄCE NIEBO justyna długosz
Najpierw w blasku rozkosznym tłumione emocje,
Potem irytujące gesty, urwane zdania, niewypowiedziane słowa,
Wszystko to krzyczy,
Wszystko się kończy,
Wszystko odchodzi.
Więc poco zaczynać walkę ze świtem?!
Po co gnać bez ogłady ku słońcu?
Niebo nocą zawodzi bezlitośnie,
I wołają gwiazdy gasnąć po cichu;
Jak piękną rolę grają łzy w życiu,
W życiu, takim, które nigdy się nie kończy…

{c} 2007 justyna DŁUGOSZ