TOPIELCA DUSZY GŁĘBINA szymon wiejkowski

Na dnie sumienia bezkresie spoczywa topielca dusza!
Targana umysłu reakcją nad bezmiaru wszechświata ucieczką!
Zamknięta w kajdanach bólu wzdycha za sensem miłości!
To gorycz nigdy się niekończąca bezmiarem jęku tęsknieniem!
To spowiedź nigdy się niekończąca!
Nieznana Omegi współczucia!
Zamknięty w sześcianie trumny schemacie!
Nieznana zbawienia odczucia!
Ten kto wiecznie gnieciony w ludzkich umysłu okowach!
Wszechświat nie pojmowalny jedyna ucieczki droga!
W wiecznej ucieczce się zatapiając!
W bezmiarze pustki głębinie!
W mroku pogranrza się coraz bardziej topielca ratunku nadzieja!
Topi się po raz dziesiąty tracąc oddechu czucie!
Tak spełnia się przepowiednia zapisywana w duchu poczęciu!
Niesprawiedliwości zwycięstwem na mogiły kamieniu pisząc!
Ta krew niezapomniana przypomni zbrodni okrzyki!


IKONA CZŁOWIEKA  szymon wiejkowski
Czerw wbity w serca postument uśmierca idei pomnik!
Nikt niema daru pamięci by zbawić serca reakcje!
W skowycie nie człowieczeństwa wilk odnajdzie skruchę!
Gdzie zwierzyną człowieka sumienie!
Niedoścignione prawo rozłupać każe na ćwierci połowy duszy!
Dlaczego tak zakopane prawa serca wnętrzności!
W ohydnej torsji rzygania do nieprzytomności!
Okaże twarzy ikonę plugawą!
Nigdy niezapomnianą!

{c}2009 szymon WIEJKOWSKI